ข้าพเจ้าเรียนเปียโนมาได้ระยะเวลา3-4ปีแล้วจนถึงปัจจุบันก็ยังเรียนอยู่ ข้าพเจ้ายังคงจำบรรยกาศวันแรกที่เข้าไปสมัครได้เป็นอย่างดี เป็นกลิ่นอายบรรยากาศที่ข้าพเจ้าต้องขอบอกว่าไม่ชอบ มันเป็นกลิ่นอายของความอึดอัด เป็นกลิ่นอายของกรอบอะไรบางอย่างที่เรามองไม่เห็น ข้าพเจ้าอุปมาเอาเองว่า มันคือกรอบแห่งดนตรีคลาสสิค ใครที่พอมีพื้นฐานความรู้ด้านดนตรีมาบ้างก็คงจะรู้ดีว่า การเล่นดนตรีคลาสสิคมันอึดอัดขนาดไหน ยิ่งสำหรับคนที่ไม่ชอบความอยู่ในกรอบในระเบียบจะยิ่งอึดอัดเป็นสองเท่า เพราะดนตรีคลาสสิคเปรียบเสมือนการที่เราต้องเปิดตำราสอบมาหน้าหนึ่งแล้วต้องจำตัวอักษรที่เค้าเขียนนิยามไว้ตามตัวที่เขียนนั้นเป๊ะๆ ห้ามนิยามเป็นรูปแบบอื่น เวลาเล่นโน้ตเพลงคลาสสิค เล่นผิดโน้ตเพียงตัวเดียวถือว่าคุณจบเห่ในเพลงนั้นทันที เพราะมันคือกฎ หรือบางเพลงที่ต้องมีน้ำหนักดังเบาในการกดคีย์เปียโน ถ้าคุณเจอท่อนที่ต้องเล่นเบาๆ แต่คุณกลับกดซะดังเต็มที่ ก็ถือว่าจบเห่เช่นกัน และอีกหลายๆอย่างที่มันแหกคอกไปกว่านี้ ครูเปียโนจะถือว่าคุณไม่ได้นักเปียโนคลาสสิคที่แท้จริง เพราะฉะนั้นนักเปียโนที่เก่งหลายๆคนมีกจะมีซุ่มเสียงเหมือนกันไปหมดยังกับโคลนนิ่งนิ้วมือกันมา

          ข้าพเจ้าเรียนเปียโนมาได้ระยะเวลา3-4ปีแล้วจนถึงปัจจุบันก็ยังเรียนอยู่ ข้าพเจ้ายังคงจำบรรยกาศวันแรกที่เข้าไปเรียนวันแรกได้เป็นอย่างดี พอเจอหน้าครูเปียโนครั้งแรกปุ๊ป คำแรกที่แว๊ปในหัวของข้าพเจ้าก็คือ ข้าพเจ้าจะเรียนเปียโนเพลงป๊อป ป๊อปคือความวาไรตี้ คือความสนุกสนานไม่ยึดติดกับกรอบจนเกินไปและไม่ได้หลุดกรอบจนเข้าถึงค่อนข้างยากอย่างดนตรีแจ๊ส สารภาพตามตรงว่าข้าพเจ้าเล่นเปียโนได้ค่อนข้างแย่ ข้าพเจ้าไม่ได้ชอบที่จะเล่นจริงจังขนาดซ้อมวันหลัง3-4ชั่วโมง ข้าพเจ้ารักที่จะเข้าถึงแก่นแท้แห่งดนตรีป๊อปต่างหาก ข้าพเจ้ารักที่จะเรียนรู้ประวัติศาสตร์ผ่านเสียงดนตรี รักที่จะทราบว่าดนตรีนี้เกิดในยุคนี้ ประธานาธิบดีอเมริกาคนนี้ชอบแนวนี้แนวนั้น รักที่จะวิเคราะห์ว่าทำไมโน้ตเพลงที่กำลังเล่นคนแต่งต้องใช้โน้ตโด ใช้โน้ตเร แต่ไม่ใช้โน้ตฟาในเพลงเลย (มันวิเคราะห์ได้จริงๆ ขอยืนยัน) รักที่จะดัดแปลงเพลงช้าๆให้มาเป็นเพลงเร็วบ้าง เพื่อจุดประกายความคิดสร้างสรรค์ที่แปลกใหม่ รักที่จะเปลี่ยนโน้ตในเพลงโดยที่ยังเป็นเค้าโครงเดิมโดยคนฟังไม่รู้ว่าแตกต่างจนเป็นคนล่ะเพลงเพื่อป้องกันความซ้ำเจในบทเพลง และอีกร้อยพันวิธีการ เพื่อความสนุกสนานในบทเสียงเพลงและรังสรรค์นิยามใหม่ให้เสียงเพลง โดยไม่ยึดติดกรอบใดๆ

          ข้าพเจ้าเรียนเปียโนมาได้ระยะเวลา3-4ปีแล้วจนถึงปัจจุบันก็ยังเรียนอยู่ ข้าพเจ้ายังคงจำบรรยกาศครั้งแรกที่เจ้าหน้าที่การเงินของโรงเรียนเปียโนถามข้าพเจ้าได้เป็นอย่างดีว่า "ผม จะสอบเกรดไหม" สอบเกรดคืออะไร สอบเกรดคือการวัดความรู้ความสามารถทางดนตรี ว่าคุณเล่นได้เก่งแค่ไหนและรู้ทฤษฎีมากเพียงไร โดยเกรดนี้สามารถเอาไปใส่แฟ้มผลงานหรือยื่นสมัครเป็นครูสอนเปียโนได้กรณีเราได้เลเวลสูงๆ ข้าพเจ้าแทบจะตอบได้ทันทีโดยไม่ต้องคิดว่า "ไม่เป็นไรครับ" ข้าพเจ้าไม่ได้ต้องการจะบอกว่าการสอบมันเป็นเรื่องไร้สาระ แพงก็แพง สอบตกก็ไม่คืนเงิน การสอบเกรดเปียโนนี้มันเป็นเรื่องที่ดีเอามากๆ สร้างนิสัยให้เด็กมีความขยันเพราะการสอบไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ว่ากันว่าจะสอบให้ได้คะแนนดีนั้นต้องเตรียมตัวกันครึ่งปี(ระยะเวลาเตรียมตัวพอๆกันกับเด็กที่สอบเอนทรานซ์เลยทีเดียว) เพียงแต่มันไม่ใช่สิ่งที่ข้าพเจ้าชอบเท่านั้น อย่างที่กล่าวไปข้างต้น ข้าพเจ้ารักที่จะเรียนโดยไม่มีกรอบ วันไหนเกิดฟังเพลงมาสักเพลงแล้วสะดุดหู ก็เกิดอยากเรียนรู้เทคนิคการเล่นในเพลงนั้นๆ หรืออยากรู้จักวิธีคิดในการทำเพลงนั้นๆ ข้าพเจ้าก็จะบอกครูเปียโนล่วงหน้าเพราะท่านจะได้เตรียมการสอนได้สะดวก บางทีข้าพเจ้าก็ข้ามไปเล่นเพลงยากๆเลยก็มี (จำได้ว่ามีเพลงหนึ่งยากมากๆกว่าจะเล่นให้ถูกโน้ตถูกจังหวะก็ปาไปเดือนกว่าๆจนเกือบท้อ) แต่มันก็คุ้มค่ากับความพยายาม เพราะพอหลังๆมาเล่นเพลงที่ยากกว่า มันก็จะง่ายไปโดยอัตโนมัติ

          ร่ายมาซะยาว ความจริงคือไม่ว่าจะเรียนยังไง จะสอบเกรดหรือไม่ ข้าพเจ้าเห็นว่าตราบใดที่เป็นการปลูกฝังความพยายามให้แก่เด็กหรือปลูกฝังความรักในเสียงเพลงมันก็เป็นเรื่องที่ดีทั้งนั้น แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ค่อนข้างตะขิดตะข่วนใจคือ ผู้ปกครองที่ไม่ซาบซึ้งเข้าใจในโลกของดนตรีและศักยภาพการเรียนรู้ของเด็กอย่างถ่องแท้ ข้าพเจ้าเห็นด้วยที่พาเด็กๆมาลงเรียนไปก่อนแม้เด็กๆเหล่านี้ไม่เต็มใจเพราะมันจะเป็นโอกาสอันดีที่เราจะได้ดึงศักยภาพในตัวของพวกเขาได้อย่างเต็มที่ เนื่องจากเด็กเองก็ไม่รู้ตัวหรอกว่าเขาชอบอะไร ถ้าเด็กชอบก็เป็นเรื่องที่ดีไป แต่หากเด็กไม่ชอบนี่คือปัญหา ผู้ปกครองหลายคนช่างไม่เข้าใจในตัวเด็กเอาเสียเลย เด็กไม่ชอบก็คือไม่ชอบ บางคนพยายามยัดเยียดอย่างมาก จนถึงกระทั่งถ้าไม่ซ้อมจะโดนตี ส่วนเหตุผลในใจจริงๆก็แค่เพียงเพราะได้ยินมาว่าต้องให้ลูกเก่งดนตรีเพื่อจะได้ครบคุณลักษณะการพัฒนาทักษะอันพึ่งประสงค์ในวัยเด็ก นี่ขอพาดเพิงไปถึงกรณีที่พาลูกไปเรียนซะทุกอย่าง ทั้งศิลปะ กีฬา ดนตรี การแสดง ก็อย่างที่ข้าพเจ้าพูดหากเด็กชอบหมดก็เป็นเรื่องดีไป แต่ถ้าเด็กไม่ชอบทั้งหมด หรือชอบเพียงบางอย่างล่ะ นี่จึงเป็นเรื่องที่ผู้ปกครองควรคิดควรมองจิตใจลูกของตัวเองและตัดสินโดยเอาความเห็นของลูกเป็นหลักก่อน ไม่ใช่สักแต่ยัดๆๆให้เขาเรียน จนวันหนึ่งเขาเครียดและกลายเป็นคนไม่มั่นใจไม่กล้าดึงศักยภาพพิเศษออกมาเพื่อตัวเอง และ ..... และเพื่อผู้ปกครองผู้คาดหวังทั้งหลายนั่นแหล่ะ