"คุณต้องไม่พยายามสร้างภาพขึ้นมาในเฟรมของคุณ เพราะมันจะไม่จริง คุณอย่าพยายามคิดว่ารูปจะออกมาเป็นอย่างไร คิดแต่ว่าคุณกำลังทำในสิ่งที่สนุก ได้เจอคนดีๆ ในค่ำคืนที่สนุกกับเพื่อน คิดซะว่าภาพนั้นคือส่วนหนึ่งในชีวิตของคุณ" ประโยคนี้ดูง่ายๆแต่เปี่ยมแฝงไปด้วยแง่มุมให้คิดตาม มันคือกฎของการถ่ายภาพโลโม่ที่หนุ่มสาวผู้คลั่งไคล้กล้องประหลาดตัวนี้ต้องปฎิบัติติดสอยห้อยตามกันทุกหนแห่ง เดิมทีเจ้าโลโม่ที่ว่านี้มีประวัติความเป็นมาจากดินแดนแห่งหมีขาว รัสเซีย โดยแรกเริ่มได้ใช้กันในหมู่หน่วยงานสายลับของกองทัพ แต่ต่อมาทางการกระทรวงความมั่นคงและอุตสาหกรรมของสหภาพโซเวียตได้มีคำสั่งให้ผลิตกล้องโลโม่ซึ่งมีราคาถูกมาแจกจ่ายให้แก่พลเมืองชาวรัสเซียทุกคนเพื่อให้ได้รู้จักการถ่ายรูป

          กล้องโลโม่สามารถเปรียบได้กับโลกแห่งจินตนาการที่ชักชวนให้ทุกคนเข้ามาสัมผัสผ่านมนต์เสน่ห์อันน่าทึ่งของเลนส์ที่ทั้งแปลกและน่าสนใจ โดยภาพที่ออกมานั้นมันได้ตั้งใจทิ้งจุดตำหนิให้ตัวรูปออกมาไม่ชัด เบี้ยว เว้า แต่ทว่าสวยงามในแบบของมันเอง ถ้าเปรียบกับงานศิลปะก็คงเปรียบได้กับภาพวาดนามธรรมหรือ abstract แต่นอกเหนือจากความเป็นโลกแห่งจินตนาการแล้ว ถ้าเรารู้จักเปรียบเทียบ ในความเป็นกล้องโลโม่มันยังสามารถเปรียบได้กับเงาที่สะท้อนตัวตนอีกด้านของโลกที่อยู่ตรงข้ามกันนั่นก็คือ โลกแห่งความเป็นจริง

          ใครที่เคยใช้กล้องตัวนี้ก็คงจะรู้ดีว่าเราไม่สามารถที่จะรับรู้ภาพที่เราเพิ่งถ่ายได้ในฉับพลัน กว่าจะรู้ก็ตอนสายตอนอัดภาพเสร็จออกมาเรียบร้อยแล้ว และเราก็ไม่สามารถที่จะลบรูปที่ไม่ชอบออกไปได้ในทันที เพราะว่ามันคือกล้องฟิล์ม ถ่ายแล้วถ่ายเลย

          ใครที่เคยเรียนวิชาพระพุทธศาสนาหรือมีคุณพ่อคุณแม่พาเข้าวัดบ่อยๆ ก็คงจะเคยได้ยินคำว่า กฎแห่งกรรม เรารู้ว่าถ้าทำดีก็ย่อมได้ดี ทำชั่วก็ย่อมได้ชั่ว ทำดีมากๆ ก็ไปสวรรค์ ทำชั่วมากๆ ก็ไปนรก แต่ทุกๆ การกระทำล้วนแต่แก้ไขไม่ได้ ก่อแล้วก่อเลย

          เราเองไม่ทางรู้ได้เลยว่าภาพที่ออกมาจะเป็นอย่างไร นี่แหละคือเสน่ห์แห่งกล้องโลโม่ที่หว่านล้อมแกมบังคับให้เราต้องทำการถ่ายแบบที่ภาษาวัยรุ่นเค้าเรียกว่า 'ถ่ายไปเห๊อะ' จะสวยไม่สวยยังไงเดี๋ยวก็รู้ผลในตอนท้ายเอง

          เราไม่มีทางรู้เลยว่ากฎแห่งกรรมมีจริงหรือเปล่า เพราะก็ไม่เคยมีคนที่ตายแล้วสามารถฟื้นกลับมาบอกเราสักที แต่พระสงฆ์องค์เจ้าทุกรูปต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันโดยเฉพาะตอนปลอบใจญาติโยมที่กำลังอยู่ในห้วงอารมณ์แห่งการโดนเอาเปรียบว่า กรรมใดใครก่อ กรรมนั้นย่อมตอบสนองในตอนท้ายเอง

          ทั้งๆที่ทุกคนต่างก็ถ่ายกันมั่วๆแต่ทำไมยังคงมีรูปที่เรารู้สึกได้ในบัดดลเลยว่าถ่ายดีจัง ความรู้สึกนี้คำตอบมันชัดเจนอยู่แล้ว เพราะประสบการณ์ของคนถ่ายแต่ล่ะคนมันต่างกัน สิ่งเดียวที่จะทำให้เราถ่ายดีแบบนั้นได้คือหมั่นฝึกฝนบ่อยๆ ให้เป็นนิสัย

          ทั้งๆ ที่ทุกคนล้วนเกิดมาบนโลกนี้ด้วยวิธีเดียวกัน(คงไม่มีใครเกิดมาในกอไผ่นะ) เกิดมาปุ๊ปก็เดินไม่ได้เหมือนกัน(ยกเว้นพระพุทธเจ้า) แต่ทำไมคนนี้เกิดมารวย คนนั้นเกิดมาดูดีมีชาติตระกูล แต่อีกคนกลับเกิดมาในครอบครัวยากจนแถมยังหน้าตาไม่ดีอีก คำตอบที่ยังยืนยันจากทางพุทธศาสนาไม่ว่าจะอีกกี่ปีก็ยังคงเป็นคำตอบเดิมคือเราทำกรรมในชาติที่ผ่านๆ มาต่างกัน ทางเดียวที่จะช่วยให้เรามีคุณสมบัติเพียบพร้อมดั่งเทพบุตรเทพธิดา(แต่ส่งผลในชาติหน้านะ)คือหมั่นทำดีเข้าไว้ให้เป็นนิตย์

          ในเมื่อภาพที่ออกมามันดูไม่ดี เราก็เลยพยายามที่จะสร้างภาพว่ามันดูสวยกันสุดฤทธิ์ทั้งคำนวณมุม ทั้งย้ำคิดย้ำทำ จนเกิดเป็นความกังวลเล็กๆ น้อยๆ ขึ้นมาในใจ ทั้งกลัวไม่เท่ห์ กลัวไม่สวย กลัวเปลื้องฟิล์ม ความกังวลหนอความกังวลมันได้บดบังความจริงที่ผู้มีประสบการณ์ท่านบอกมาว่า ให้ปล่อยใจและจิตวิญญาณไปกับตัวกล้อง สุดท้ายมันจะเป็นยังไง มันก็คือภาพที่ดีเสมอ ทั้งภาพแรกและภาพสุดท้ายที่เราถ่าย เพียงเพราะมันคือความเป็นตัวเราที่ชัดเจนมาจากการกระทำ

          ในเมื่อเราเกิดมาไม่มีคุณสมบัติที่เพียบพร้อม เราก็เลยพยายามที่จะทำให้มันเพียบพร้อมทั้ง ทั้งผู้ใหญ่ที่ไปทำศัลยกรรม ดึงหน้าให้เต่งตึง ทำจมูกและอีกสารพัด วัยรุ่นก็ไม่น้อยหน้าพยายามโชว์รวยอวดสาวอ่อยบ่าวซื้อมือถือใหม่กันทุกเดือนทั้งๆ ที่เงินทุกบาททุกสตางค์นั้นตัวเองก็ไม่ได้เป็นคนหา ทุกคนล้วนหลอกตัวเอง กิเลสหนอกิเลสมันได้บดบังความจริงที่ว่า คนมันจะหน้าตาดี คนมันจะน่าเคารพนับถือยำเกรงหาใช่ดูที่รูปลักษณ์ภายนอกไม่ หากแต่ดูที่ภายในผ่านกิริยาวาจาและการกระทำ

ปล. สุดท้ายนี้มันขึ้นอยู่กับเราแล้วล่ะว่าเลือกที่จะเชื่อหรือเลือกที่จะกระทำในสิ่งตรงกันข้าม เพราะสุดท้ายแล้วล้วนไม่มีใครรู้ในผลที่สรุปออกมาของทั้งกล้องโลโม่ และ กฎแห่งกรรม