ช่วงนี้ข้าพเจ้าได้อ่านข่าวในภูมิภาคเอเชียบ่อยขึ้น หลังจากติดตามข่าวเศรษฐกิจสหรัฐฯ มานาน สิ่งที่น่าประหลาดใจที่สุดในข่าวเอเชียคือการเกิดเรื่องอื้อฉาวเป็นว่าเล่นของญี่ปุ่น เกิดได้ไม่เว้นเดือน พึ่งเจอไปหยกๆ มาเดือนนี้เอาอีกละ และบุคคลที่โดนก็ต้องเป็นตำแหน่งสำคัญๆ ของประเทศทุกที เมื่อสมัยเด็กๆข้าพเจ้าได้ยินชื่อเสียงเรียงนามมานานนมของประเทศญี่ปุ่นว่าเป็นประเทศที่ผู้คนซื่อสัตย์และรับผิดชอบในการกระทำของตนเองไม่ว่าคุณจะใหญ่มาจากไหน หรือเป็นแค่ยามเฝ้าชั้นจอดรถ แทบทุกคนล้วนมีจรรยาบรรณชอบพอในหน้าที่ของตัวเอง เมื่อทำผิดก็ต้องยอมรับผิด ข่าวที่มีการออกมารับผิดชอบด้วยการลาออกของบรรดานักการเมืองทั้งหลายล้วนเป็นเรื่องปกติที่รับรู้กันทั่วไป เรื่องอื้อฉาวที่เจอบ่อยสุดคงไม่พ้นเรื่องการคอร์รัปชั่นและการรับสินบน เรียกว่าเป็นพฤติกรรมยอดฮิตติดชาร์ต ถ้าเจอข่าวแว่วๆว่านักการเมืองญี่ปุ่นลาออกมั่นใจได้เลย70กว่าเปอร์เซ็นต์ เป็นเรื่องเงินๆ ทองๆ ทั้งนั้น บางคนบอกไม่น่าเชื่อว่าประเทศที่มีระเบียบวินัยสูงอย่างญี่ปุ่นจะมีข่าวอื้อฉาวบ่อยอย่างนี้ ขอบอกเลยว่าเรื่องเงินน่ะมันไม่เข้าใครออกใครหรอก ทุกคนเกิดมาล้วนมีกิเลสทั้งนั้น เพียงแต่จะมากหรือน้อย ยิ่งกับทรัพย์สินเหลวอย่างเงินที่แปรสภาพเป็นสิ่งของได้หลากหลายแล้วด้วย ถ้าย้อนกลับมาถามว่าแล้วหากเป็นเราล่ะจะรับมั้ย เปรียบกับจำนวนเงินที่นักการเมืองญี่ปุ่นโดนฟาดหัวเข้าไปถึงหลักสิบล้านแล้วด้วย คำตอบของแทบทุกคนประเคนลอยมาแบบไม่ต้องคิดเลยว่า ก็เอาสิโธ่ถามมาได้ ตราบใดที่ยังมีกิเลสอยู่ก็ยากจะหลุดพ้นวงจรอุบาทว์เหล่านี้ไป บางคนยังย้อนซักถามกลับมาอีกว่า ถ้าต้นตอของปัญหาคือกิเลสก็คงจะเป็นกิเลสที่โดนกำกับโดยอารมณ์ชั่ววูบใช่มั้ย ความคิดเห็นของข้าพเจ้าก็คือทั้งใช่ และไม่ใช่  ใช่ในกรณีที่นักการเมืองคนนั้นๆ กำลังร้อนเงินก็อาจเป็นไปได้ที่เงินได้บดบังหน้าตาของจรรยาบรรณไปจากใจของเค้าชั่วระยะหนึ่ง แต่กรณีไม่ใช่ข้าพเจ้ามีความเห็นว่า ระดับความรู้อย่างนักการเมืองญี่ปุ่นแล้ว คงไม่ตัดสินใจทำอะไรผลีผลามลืมหน้าลืมหลังออกไปง่ายๆ อย่างนี้หรอก แต่อาจจะเป็นแผนที่แยบยลกว่าต่างหาก เมื่อมาคำนวณผลในระยะยาวแล้ว ตำแหน่งก็แค่ตำแหน่งมักจะไม่จีรังเสมอ แต่เงินสิ จีรังกว่ากันเยอะ กว่าจะถึงเวลาที่ประชาชนจับได้ นักการเมืองเหล่านั้นก็คงจะโกยทรัพย์อื้อซ่าไปแล้วล่ะ ผลประโยชน์มันก็กำไรเห็นๆทั้งคนรับและคนจ่าย แม้จะมีคำสั่งศาลริบทรัพย์ตัดสินอะไรในตอนท้ายอีกก็ตาม แต่เชื่อว่าระดับมันสมองของคนญี่ปุ่นแล้ว ก็คงจะมีการคำนวณผลกระทบและผลประโยชน์ที่จะต้องยอมชดใช้ไปเรียบร้อยล่วงหน้าแล้วล่ะ

          มาดูทางฟากของข่าวบันเทิงกันบ้างมีเรื่องๆหนึ่งที่ข้าพเจ้าเห็นว่ามีแผนที่แยบยลไม่แพ้กันคือสงครามจิตวิทยาระหว่างฮอลลีวู้ด กับ สำนักวาติกัน ถ้าใครยังจำกันได้สงครามนี้เกิดขึ้นครั้งแรกเมื่อฮอลลีวู้ดส่งหนังเรื่อง The Davince Code เข้าฉายทั่วโลก ทันทีที่เริ่มเปิดกล้องถ่ายทำหนังเรื่องนี้ก็ถูกสำนักวาติกันแบนเสียแล้ว ไม่น่าแปลกใจที่มันจะโดนแบนเพราะเนื้อหาของหนังดันเป็นการลบหลู่ต่อพระเยซูเจ้าน่ะซิ แต่กลับมาคราวนี้มีการเปลี่ยนแปลงนิดหน่อยตรงที่ทางฮอลลีวู้ดส่งหนังเรื่อง เทวากับซาตาน ที่เป็นภาคต่อของ The Davince Code มาลงสนามแทน และแน่นอนเนื้อหาก็ไม่พ้นการลบหลู่เหมือนเดิม แผนการอันแยบยลของทางฮอลลีวู้ดคือ กะให้ทางฟากนู้นเกิดโทสะออกมาจวกตัวหนังเพื่อเป็นการกระตุ้นกระแสความอยากดูและโฆษณาไปในตัวโดยไม่ต้องลงทุนลงแรงอะไรเลย ผู้คนทั่วโลกเองก็ให้ความสนใจจับตาดูท่าทีของสำนักวาติกันอยู่แล้วด้วยความหวังอย่างเต็มเปี่ยมว่าสงครามน้ำลายครั้งนี้คงจะประทุให้ได้สนุกกันอีกครั้ง ผลปรากฏว่าเมื่อทางวาติกันทราบข่าวเรื่องการเปิดกล้อง ก็ออกตัวแถลงการทันทีตามคาด แต่ไม่ได้ออกโรงด่า แค่ออกมาบอกเพียงว่าทางสำนักวาติกันไม่แบนหนังเรื่องนี้หรอก (ถึงแม้จะยังไม่อนุญาตให้ถ่ายในสถานที่จริงก็ตาม) เพราะรู้ว่าดื้อดันด่าไปก็เจ็บตัวเปล่าๆ ยิ่งด่าก็ยิ่งเป็นการกระตุ้นให้คนอยากดูมากขึ้นกว่าเก่า แทบไม่ได้ช่วยแก้ความเข้าใจอะไรผิดแก่ตนเองเลย ปล่อยให้ความจริงปรากฏเองจะดีกว่า สุดท้ายแล้วฝ่ายที่ต้องช้ำใจคือฮอลลีวู้ด ที่มีอันต้องกินแห้วและมานั่งปรับแผนโฆษณากันใหม่อีกรอบ นี่คือแผนการที่สันติกว่าและแยบยล(กว่า)อย่างเห็นได้ชัดของสำนักวาติกัน

ปล. ข้อคิดจากนิทานเรื่องนี้ทำให้ข้าพเจ้านึกถึงคำคมของ Konrad Adenauer อดีตนายกรัฐมนตรีคนแรกของเยอรมันหลังสงครามโลกครั้งที่สองว่า 'วิธีหนึ่งที่จะทำให้เสือหายโกรธได้ก็คือให้มันกินคุณอย่างตะกละนั่นเอง'